یادداشتهای یک دانشجو

برخی تحقیقاتی که درباره خودپنداره انجام شده عبارتند از

اثر يک دوره تمرين مقاومتي بر خودپنداره بدني و کارکرد بدني پسران 13 تا 18 ساله فلج مغزي شهر تهران   

قديري فرهاد,ماشاالهي اكرم,جابري مقدم علي اكبر    

خودپنداره بدني مي تواند تحت تاثير برنامه هاي مداخله اي چون ورزش و تمرين بدني قرار گيرد. بنابراين، فهم بيشتر از نحوه تاثيرپذيري آن به وسيله روش هاي تمريني مناسب به جهت افزايش ادراک فرد از ويژگي هاي جسماني خود و ايجاد انگيزه مشارکت در فعاليت بدني از اهميت بالايي برخوردار است. تحقيق حاضر براي تعيين اثر يک دوره تمرين مقاومتي فزاينده بر خود پنداره بدني و کارکرد بدني پسران فلج مغزي 13 تا 18 ساله طراحي شد. آزمودني هاي تحقيق را 16 پسر فلج مغزي دي پلژي (سن 16.05±1.2) تشکيل دادند که به طور تصادفي به دو گروه شاهد (7 نفر) و تجربي (9 نفر) تقسيم شدند. افراد گروه تجربي به مدت 8 هفته يک برنامه تمريني مقاومتي فزاينده شامل سه تمرين براي تقويت گروه عضلات حمايت کننده اندام پايين تنه را اجرا کردند. قبل و بعد از مداخله اطلاعات مربوط به خودپنداره بدني آزمودني ها توسط «پرسش نامه خودتوصيفي بدني» (PSDQ) و اطلاعات کارکرد بدن از طريق آزمون هاي تعادل، پياده روي، پله، قدرت عضلات بازکننده مچ پا، عضلات بازکننده زانو و عضلات بازکننده لگن خاصره مورد ارزيابي قرار گرفت. داده ها با استفاده از تحليل واريانس با اندازه هاي تکراري و آزمون تعقيبي t جفت شده و وابسته تجزيه و تحليل شدند. به طور کلي، کارکرد بدني گروه تجربي در مقايسه با گروه شاهد تغييرات معني داري در آزمون هاي پله، پياده روي، تعادل و قدرت بازکننده هاي زانو، قدرت بازکننده هاي مچ پا و بازکننده هاي لگن خاصره نشان داد (P£0.05). اما، بين ميانگين هاي پيش آزمون و پس آزمون گروه تجربي در خودپنداره بدني کلي و خرده مقياس هاي خودپنداره بدني تفاوت معناداري نسبت به گروه شاهد وجود نداشت (P>0.05). در نهايت، فرآيند تغيير در خودپنداره بدني از طريق فعاليت بدني به عواملي نظير طول دوره تمرين، بافت تمرين و نگرش آزمودني ها وابسته است.

رابطه هوش هيجاني، خودپنداره و عزت نفس با پيشرفت تحصيلي   

تمنايي فر محمدرضا,صديقي ارفعي فريبرز,سلامي محمدآبادي فاطمه

شناخت عواملي که به پيشرفت تحصيلي و جلوگيري از افت تحصيلي منجر مي شود، اهميت ويژه اي دارد. پاره اي از مطالعات بيانگر ارتباط مستقيم بين هوش هيجاني، خودپنداره و عزت نفس با پيشرفت تحصيلي هستند، ليکن بعضي از صاحبنظران در خصوص رابطه مستقيم بين آنها ترديد دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه هوش هيجاني، خودپنداره و عزت نفس با پيشرفت تحصيلي انجام شده است. نمونه پژوهش شامل 400 دانشجوي مقطع کارشناسي بود که از طريق روش نمونه گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه هوش هيجاني بار – آن، آزمون خود پنداره راجرز، آزمون عزت نفس پوپ و همچنين، از معدل دانشجويان به عنوان شاخص پيشرفت تحصيلي استفاده شد. براي تحليل داده هاي پژوهش از شاخصهاي آمار توصيفي و استنباطي استفاده شد. نتايج تحليلي داده ها نشان داد که بين هوش هيجاني، خودپنداره و عزت نفس با پيشرفت تحصيلي رابطه معناداري وجود ندارد. همچنين، يافته ها نشان داد که بين هوش هيجاني و خودپنداره دانشجويان دختر و پسر تفاوتي وجود ندارد، اما ميزان عزت نفس دانشجويان دختر بيش از دانشجويان پسر است. بنابراين، در بررسي عوامل موثر بر پيشرفت تحصيلي نمي توان فقط بر سازه هاي روانشناختي مانند هوش هيجاني، خودپنداره و عزت نفس تاکيد کرد.

بررسي مقايسه انگيزه پيشرفت، سلامت روان و خود پنداره تحصيلي دانشجويان رشته روان شناسي دانشگاه هاي دولتي، آزاد و غيرانتفاعي شهر تهران در سال تحصيلي 83-84

طاهري ژاله,مقامي حميدرضا   

بررسي انگيزش گامي است اساسي در جهت شناخت رفتار آدمي، در حقيقت با بررسي انگيزش مي خواهيم بدانيم سرچشمه رفتار آدمي و نيرويي كه او را به حركت وا مي دارد، چيست؟ هدف از اين تحقيق، مقايسه انگيزه پيشرفت، سلامت روان و خودپنداره تحصيلي دانشجويان رشته روان شناسي دانشگاه هاي دولتي، آزاد و غيرانتفاعي شهر تهران در سال تحصيلي 83-84 بود. جامعه آماري در پژوهش كليه دانشجويان مقطع كارشناسي رشته روان شناسي كه در دانشگاه هاي دولتي، آزاد و غيرانتفاعي شهر تهران در سال تحصيلي 83-84 مشغول به تحصيل مي باشند. در اين پژوهش از روش هاي آماري توصيفي شامل: ميانگين، انحراف استاندارد، و ضريب همبستگي پيرسون- براي بررسي رابطه بين انگيزه پيشرفت، سلامت روان، و خود پنداره تحصيلي دانشجويان- استفاده شده است. براساس 7 سوال پژوهشي، مورد بحث متغيرهاي مورد بحث با ابزار پژوهش اندازه گيري شد. به اين منظور، 270 دانشجو 180) دختر و 90 پسر) با روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي انتخاب شدند و پرسشنامه انگيزه پيشرفت هرمنس (فرم 29 ماده اي)، پرسشنامه سلامت عمومي گلدبرگ و پرسشنامه خود پنداره راجرز روي آنها اجرا شد.براي تجزيه و تحليل داده ها از ضريب همبستگي پيرسون، آ‍زمون t و تحليل واريانس يك راهه استفاده شد.براساس سوالات تحقيق نتايج به دست آمده: (1 بين انگيزه پيشرفت دانشجويان دانشگاه دولتي، آزاد و غير انتفاعي تفاوت معناداري وجود ندارد، (2 سلامت روان دانشجويان دانشگاه دولتي به طور معناداري بيشتر از سلامت روان دانشجويان دانشگاه آزاد است، (3 خود پنداره تحصيلي دانشجويان دانشگاه دولتي به طور معناداري بيشتر از خود پنداره تحصيلي دانشجويان دانشگاه آزاد و غيرانتفاعي است، (4 پسران از انگيزه پيشرفت بيشتري نسبت به دختران برخوردارند، (5 بين سلامت روان و خود پنداره تحصيلي دانشجويان دختر و پسر تفاوت معناداري مشاهده نشد، (6 خودپنداره تحصيلي دانشجويان پسر دانشگاه دولتي به طورمعناداري بيشتر از خودپنداره تحصيلي دانشجويان پسر دانشگاه غيرانتفاعي است، (7 بين متغيرهاي انگيزه پيشرفت، سلامت روان و خود پنداره تحصيلي رابطه معناداري وجود دارد، (8 سلامت عمومي دانشجويان پسر دانشگاه دولتي به طور معناداري بيشتر از سلامت عمومي دانشجويان پسر دانشگاه آزاد است، (9 از نظرانگيزه پيشرفت، سلامت روان و خود پنداره تحصيلي بين دانشجويان دختر سه دانشگاه تفاوت معناداري مشاهده نشد.

برای مطالعه اطلاعات بیشتر درباره خودپنداره به سایت نورمگز مراجعه کنید .